Auteur: admin

Nova & Lou en de sterretjes

Het verliesverhaal van Michelle, trotse mama van Nova & Lou

Onze reis genaamd ‘Kinderwens’ begon vanaf de dag van onze bruiloft, 28 juli 2023. Op die dag trouwde ik met mijn allergrootste jeugdliefde Luuk. We hadden afgesproken dat ik vanaf onze huwelijksreis zou stoppen met de pil, en dat we vanaf dan zouden gaan proberen om onze liefde uit te breiden.

Op mijn verjaardag, begin maart, was ik pas 2 keer ongesteld geweest. Niet handig als je een kinderwens hebt natuurlijk. We gingen naar de huisarts en nadat we ons verhaal verteld hadden, werden we al snel doorgestuurd naar het ziekenhuis.

In het SJG in Weert werd een echo gemaakt en er werd bloed geprikt. Al tijdens de echo bleek dat ik heel veel eitjes had, maar dat er door deze hoeveelheid geen ruimte was om eitjes te laten groeien. Na ook het bloedonderzoek werd al snel PCOS vastgesteld en mochten we beginnen met Ovulatie Inductie, met behulp van Letrozol.

Na 3 maanden Letrozol was ik nog niet zwanger, maar ook bleek dat de Letrozol niet genoeg voor mij deed. We mochten over op Ovaleap injecties in combinatie met Ovitrelle.

Zwanger van ons eerste kindje

Na 3 maanden bleek ik zwanger te zijn van ons eerste kindje! We waren zo gelukkig en vertelden onze ouders, broers en zussen meteen het goede nieuws.

De zwangerschap ging heel goed. Ik voelde me heel goed en had weinig klachten. Af en toe was ik een beetje moe, maar dat vond ik helemaal niet erg. Na nog 2 echo’s in het ziekenhuis, waarbij we een kloppend hartje zagen, werden we ‘ontslagen’ en mochten we door in de reguliere zorg bij de verloskundige bij ons in het dorp.

Alle echo’s waren goed en ook bij de NIPT werd niks gevonden, onze Frummel was helemaal gezond! De 13-weken echo was goed, en ook daar werd Frummel 100% goedgekeurd.

Vol goede moed gingen we dan ook naar de geslachtsecho, op 19 december 2023. Ik was toen 16 weken zwanger. Ik vind kerst fantastisch en het leek ons heel leuk om iedereen tijdens kerst te vertellen of we een jongetje of meisje verwachtten. Zelf hadden we helemaal geen voorkeur, we waren gewoon heel blij dat we een kindje mochten verwachten.

‘Ik kan geen hartje vinden..’

De verloskundige zette de echokop op mijn buik, en ze bleef zoeken. Ze bleef stil, en zei tegen ons kindje:

‘Wat lig jij er gek bij..’

Nog even dacht ik dat dit wel vaker voorkwam, maar al snel sprak ze de verdrietige woorden:

‘Ik kan geen hartje vinden..’

Verdrietig, verscheurd en verward gingen we naar huis. Hoe kon dit nou? 2 weken daarvoor was álles nog goed. Hoe kon het dan nu zo aflopen?

De dag erna werden we verwacht in het ziekenhuis, waar besproken zou worden hoe ik zou gaan bevallen van ons kindje. Totaal onrealistisch, ik dacht bij veel dingen dat het om een ander ging. Maar dit ging toch echt over ons.

Nova

Op 23 december werden we verwacht in het ziekenhuis. De dagen hiervoor hadden we samen bedacht dat we ons kindje graag een naam wilden geven, maar dan wel met een mooie betekenis. We moesten ook zoveel andere keuzes maken: ons kindje mee naar huis nemen of in het ziekenhuis laten, foto’s laten maken of niet, begraven of cremeren. Totaal onwerkelijk — maar we moesten binnen 3 dagen zoveel bizarre keuzes maken. Gek genoeg waren we het overal snel over eens.

Na 4x medicatie braken om 18:45 mijn vliezen. Al snel daarna werd de pijn mij echt te veel. Maar alsof ons kindje me wilde laten weten dat we samen sterk genoeg waren, werden wij om 18:58, terwijl de verloskundige klaar stond met een morfine infuus, trotse ouders.

Ons eerste kindje, een zoontje, was stilgeboren.

We gaven hem de naam Nova Roelofs. Nova, nieuwe heldere ster.

Nova werd op een heel liefdevolle manier in een klein mandje gelegd. We mochten hem vasthouden, kusjes geven en alle liefde die we maar in ons hadden gaven we aan hem.

Op 24 december reden we terug naar het ziekenhuis, waar Stichting Still langskwam om foto’s te maken. Die foto’s zijn de meest waardevolle herinneringen die we hebben aan onze lieve Nova, samen met een knuffeltje en een doekje dat bij hem heeft gelegen.

Eind maart hebben we Nova uitgestrooid op het kabouterveldje bij het crematorium. We kozen ons eigen plekje, waar we nu nog steeds regelmatig langsgaan.

Doorgaan, voor Nova

Voor anderen misschien gek, maar na het verlies van Nova wilden we doorgaan met onze kinderwens. We hadden, en hebben, de overtuiging dat Nova ons gelukkig wil zien.

Eind maart bleek ik weer zwanger te zijn. We waren heel blij, maar het was wel anders dan de eerste keer. We waren veel voorzichtiger, omdat we helaas wisten hoe het ook af kon lopen. Door het verlies van Nova kregen we elke week een echo, wat heel fijn was. Elke echo was goed en ons tweede kindje had al een paar echo’s naar ons gezwaaid.

Met goede moed, maar achteraf gezien ook met heel veel angst en een slecht voorgevoel, gingen we op 6 juni naar de 13-weken echo in Eindhoven. Ik was toen 14 weken zwanger. Ik zei nog tegen de receptioniste dat het voor ons erg spannend was, omdat we ons eerste kindje in december waren verloren.

Maar het komt vast goed, dachten we nog.

Lou

De verloskundige zette de echokop op mijn buik en sprak, bizar genoeg, dezelfde woorden als de verloskundige in december:

‘Wat lig jij er gek bij..’

Deze verloskundige was van een andere praktijk en kende de ander niet, en toch spraken ze dezelfde woorden. We wisten meteen hoe laat het was. We zouden weer een kindje gaan verliezen.

Op woensdag 11 juni, 2 dagen na de uitgerekende datum van Nova, werden we verwacht in het ziekenhuis. We mochten weer in dezelfde kamer als bij Nova, en ergens voelde dat heel fijn. Toevallig waren zelfs dezelfde verloskundigen aan het werk.

Om 12:04 werd ons tweede kindje geboren.

Ze konden het niet met zekerheid zeggen, maar wij wisten het. Ook ons tweede kindje was een jongetje. We gaven hem de naam Lou, strijder en lichtpuntje. 🌟

Onze liefde voor Lou was groot, maar Lou’s liefde voor Nova was nog groter.

Verder zoeken naar antwoorden

We hebben veel onderzoeken laten doen, bij mij, bij Luuk en bij Nova en Lou. Maar helaas is er nooit een aanleiding voor al dit verdriet gevonden.

Inmiddels hebben we ook een miskraam van een tweeling en een biochemische zwangerschap achter de rug. Ook een zwaar verlies, maar minder zwaar omdat we veel heftiger verlies ‘gewend’ zijn.

We hebben ook alles laten onderzoeken in het MUMC+ in Maastricht, maar ook daar werd niks gevonden.

We gaan door

Onze wens wordt elke dag groter, en we weten zeker dat er ergens een zieltje is voor ons. Hoewel het elke dag heel veel pijn doet, doen we er ook alles aan om Nova en Lou trots te maken.

Sommige dagen gaat het beter dan andere dagen. De jaardagen van Nova en Lou, feestdagen en bijvoorbeeld Moederdag zijn extra lastig. Maar we hebben heel veel lieve mensen om ons heen, die op die dagen ook even aan ons denken. Dat maakt ons heel erg gezien.

Elke feestdag gaan er 2 knuffeltjes met ons mee, zodat Nova en Lou er toch een beetje bij zijn.

Liefs, Michelle — trotse mama van Nova & Lou

mei 7, 2026
Zwangerschapsverlies: meer dan een poging die niet lukte

Het gaat erom wat je kindje voor je betekende, niet hoe lang het bij je was.

Toen ik mijn eerste zwangerschapsverlies meemaakte, dacht ik dat ik alleen afscheid nam van een kindje. Gaandeweg besefte ik dat het verlies zoveel meer raakte. Het ging ook om de verbondenheid, de droom van moeder worden en samen een gezin vormen. Ik voelde niet alleen verdriet, maar ook schuld en raakte het vertrouwen in mijn eigen lichaam kwijt. Daarom voelt zwangerschapsverlies vaak zo intens; ook al was jouw kindje er maar kort. Als coach zie ik dit ook bij de vrouwen die ik begeleid.

Wat mij toen hielp, waren de gesprekken met degenen die het herkenden en mijn verdriet echt erkenden. Hieronder de drie voornaamste inzichten die mij en anderen hebben geholpen in dit proces:

🌸 Wees mild voor jezelf.

Ondanks dat je omgeving lijkt te verwachten dat je de draad gewoon weer oppakt, mag het verdriet er nog steeds zijn. Rouw is een proces van vallen en opstaan. Alleen jij kunt voelen wanneer het verdriet een plek heeft gekregen.

💞 Jullie blijven verbonden.

Je kindje heeft altijd een plek in je leven, ook al is het er niet meer. Een symbool, een doosje met herinneringen, een ritueel zoals een boompje planten of je kindje jaarlijks herdenken zorgt dat het gevoel van verbondenheid behouden blijft.

💬 Praat erover en zoek verbinding met mensen die je begrijpen, een vriendin, je partner of iemand die hetzelfde heeft meegemaakt. Soms helpt het juist om buiten je vertrouwde kring steun te zoeken. Het gaat niet alleen om je verhaal vertellen, maar ook om gehoord, begrepen en gesteund te worden.

Je hoeft het niet alleen te doen.

oktober 28, 2025
Malissa: het hart achter MalissaCoaching

Waarom ik zwangerschapsverlies.nl ben gestart

Malissa

Ik ben Malissa, 38 jaar, moeder van twee dochters en vier sterrenkindjes. Binnen vijf jaar werd ik moeder van zes kindjes, waarvan ik er vier verloor tijdens de zwangerschap. Mijn eerste twee zwangerschappen werden bestempeld als een vroege miskraam en gezien als iets wat er nou eenmaal bij hoort. Daarna duurde het twee jaar voordat ik, net voordat we met IVF zouden beginnen, weer zwanger werd. Na een spannende zwangerschap werd onze dochter Lotte geboren.

Ik was ontzettend blij toen ik kort daarna weer zwanger werd, maar na 17 weken bleek mijn bekkenbodem dit kindje niet te kunnen dragen, en kwam Charlie veel te vroeg ter wereld. Binnen 24 uur moesten we alweer afscheid van hem nemen. Toen ik opnieuw zwanger werd, verloor ik nog een kindje, maar een week later bleek er toch nog een kindje te zijn: onze dochter Lynn. Zij werd met 29 weken veel te vroeg geboren, een periode die zowel fysiek als mentaal uitdagend was.

Al deze ervaringen hebben mij gevormd. Ze hebben me laten zien hoe belangrijk het is om hulp te vragen, te voelen wat er speelt, en stap voor stap te helen. Door therapie, coaching en familieopstellingen vond ik mijn balans terug, leerde ik weer op mezelf te vertrouwen en kreeg ik de tools om met moeilijke momenten om te gaan.

Mijn missie

Daaruit groeide mijn missie: een plek creëren waar vrouwen gehoord worden, waar erkenning, steun en passende hulp beschikbaar zijn, zodat zij weer verder kunnen vanuit vertrouwen, rust en balans.

Met MalissaCoaching begeleid ik vrouwen die worstelen met een kinderwens, zwangerschapsverlies, vroeggeboorte en mentale uitdagingen in de eerste 1000 dagen van het moederschap.

En nu mag ik samen met de twee fantastische vrouwen Natascha van HoliMommy en Pleuni van goglowmama een (digitale) plek creëren voor zwangerschapsverlies. Een veilige plek waar ieder verhaal er mag zijn en waar vrouwen stap voor stap de steun en informatie vinden die ze nodig hebben. Een plek die wordt gebouwd door vrouwen die ieder op hun eigen manier hebben ervaren wat zwangerschapsverlies is en daar iets waardevols uit hebben voortgebracht en nu hun krachten bundelen om anderen te ondersteunen.

oktober 28, 2025
Pleuni: het hart achter goglowmama

Pleuni

Mijn naam is Pleuni, 34 jaar, moeder van 3 meiden en geboren in Middelburg. Op mijn 16e het zuiden achtergelaten om naar de Randstad te gaan. Iets wat net wat meer bij mijn persoonlijkheid past. Vanuit huis meegekregen om altijd te gaan voor wat ik in mijn diepste hart wil & leuk vind.

Mijn verlies ervaring van onze dochter

Naléa Sera (ook wel ”gevleugelde Engel”) op 10 sept 2023 stil-geboren, na een ellenlange rollercoaster van 10 weken. Vanaf de medische echo week 13 bleek er iets niet volgens de richtlijnen te zijn. De blaas was 2 millimeter groter dan het op die termijn zou moeten zijn. Vervolgens kwamen er na tientallen onderzoeken langzamerhand steeds meer onzekere factoren. Prenataal is nog niet alles duidelijk te zien of concluderen, dus veel speculaties en mogelijke situaties, weinig feiten. Met als uiteindelijk situatie dat die ene onmenselijke keuze gemaakt moest worden. Gelukkig onder de juiste begeleiding en aandacht vanuit het AMC hebben we voorwaarts stappen kunnen zetten.

Bij 23 weken zijn we ingeleid en op 10 sept bij 23+1 weken in 36 uur bevallen van Naléa in het AMC. De woorden van de schouwarts ‘jullie hebben de juiste keuze gemaakt’ zijn voor ons doorslaggevend geweest voor ons rouwproces.

Waar heeft het me toe aangezet?

Nadat ik na 3 maanden alweer wilde starten met afleiding op werk en mijn werkgever vervolgens besloot om mijn contract niet te verlengen, stortte mijn hele wereld pas echt in (en hoe stom dat nu ook klinkt, blijk je toch zo ontzetten veel vast te houden aan je werkgever..) Hoezo hele wereld? De enige vorm van structuur, vastigheid en zekerheid werd van me weggenomen, juist in de meest fragiele fase van je leven. Mijn prioriteiten veranderden direct! Focus op mijzelf, mijn gezin en onze gezondheid. Ik ging vanaf dat moment maximaal investeren in mezelf. De opleiding tot postpartum behandelaar kwam een aantal dagen (!) later op mijn pad en goglowmama ontstond binnen de eerstvolgende maand. Mijn missie, brand en doelgroep vormde op een hele natuurlijke wijze. Opgebouwd vanuit het hart.

Hoe dit tot zwangerschapsverlies.nl is gekomen?

Het wereldje van ‘eerlijk delen over verlieservaringen’ is vrij klein. Moeders houden het voor zichzelf, omdat we het ook bijna tot niet om ons heen horen. We willen ons niet aanstellen of zielig gevonden worden. We gaan door en hebben juist mensen, familie, werkgevers om ons heen nodig die op de rem stappen. Via Instagram startte ik met het uitbouwen van goglowmama. Je komt al snel terecht in een kleine kring van ondernemende moeders die zich focussen op de matrescentie fase en een poule van coaches en miskraam-begeleiders. Toen ik voor het eerst sinds 1 jaar mijn vroeger oh zo geliefde LinkedIn weer opende (wat op dat moment bijna tot niets meer met me deed), zag ik de herkenbare naam HoliMommy langskomen. Ik volgde haar op Instagram en Natascha haar post triggerde me meteen. 1 reactie verder en we hadden diezelfde week nog een online call ingepland. Natascha bracht Malissa (malissacoaching.nl) en mij bij elkaar in het mom van, wij móeten samenkomen! En daar staan we nu.. 3 onbekende ondernemende moeders na zwangerschapsverlies met een diepgewortelde missie om zwangerschapsverlies meer bespreekbaar te maken. Op de werkvloer als onder de moeders zelf.

oktober 28, 2025
Natascha: het hart achter HolyMommy

Natascha

Natascha, het hart achter HolyMommy

Mijn naam is Natascha. Ik ben 37 jaar, moeder van drie kinderen die ik elke dag in mijn armen mag sluiten én van één kindje dat ik alleen in mijn hart draag. In september 2024 verloor ik, na vijf weken zwangerschap, ons vierde kindje. Het kindje dat ons gezin compleet zou maken. Het kindje waar ik al van kleins af aan van droomde. Het kindje dat altijd al in mijn hart zat, kort in mijn buik kwam kijken en daarna weer vertrok.

In het begin had ik het gevoel dat ik niet ondankbaar mocht zijn. Ik had immers al drie gezonde kinderen. Wetende dat één op de vier stellen te maken krijgt met zwangerschapsverlies, was dit een simpele kansberekening. Natuurlijk ging het een keer mis. Maar hoe vaak ik mezelf ook probeerde wijs te maken dat het allemaal wel meeviel, het viel níét mee.

Dit verdriet raakte me dieper dan ik ooit had kunnen bedenken. De droom die eindelijk uitkwam, werd weer van me afgepakt. De impact was, en is, bizar groot.

Hoewel een vierde kindje vooral mijn droom was, was dit kindje in ons hele gezin ontzettend welkom. Toch was het binnen mijn relatie soms ingewikkeld. Plat gezegd was deze zwangerschap voor mijn man eigenlijk niet meer dan een streepje op een stuk plastic. Er was geen echo, geen dikke buik, geen trappelende voetjes. Voor hem was deze zwangerschap nog abstract, bijna platonisch. Terwijl voor mij mijn hele lijf zwanger was en mijn droom werkelijkheid werd.

Wat ik nodig had, was een plek waar mijn verdriet er mocht zijn. Waar ik niet groot hoefde te houden. Waar ik mijn verdriet niet hoefde te meten aan dat van een ander. Maar ik ontdekte dat die plek niet bestond.

Waarom HolyMommy ontstond

Precies daaruit is HolyMommy geboren. Ik wilde een plek creëren waar verlies wél een stem krijgt. Een plek waar liefde en verdriet samen mogen bestaan. Waar je steun vindt in tools zoals een kaartendeck, een journal, meditaties en een e-book. Maar ook een plek waar ik professionals train, van verloskundigen tot HR-afdelingen, om beter te leren communiceren over dit gevoelige thema.

Mijn vijftien jaar ervaring bij de politie heeft mij hierin gevormd. Ik leerde praten over de moeilijkste onderwerpen: huiselijk geweld, vermissingen, verkrachtingen en sterfgevallen. Onderwerpen waar vaak stilte of ongemak omheen hing. Die ervaring neem ik nu mee in HolyMommy. Want communiceren kun je leren, ook als het gaat om verlies.

Een community vanuit verlies én kracht

Na mijn eigen verlies groeide er een diepe wens om een community te bouwen. Niet zomaar een groep om verhalen te delen, maar een plek waar vrouwen terecht kunnen met alles wat dit verlies raakt. • Hoe ga je om met verdriet in je relatie? • Hoe zorg je dat je elkaar niet kwijtraakt? • Waar heb je recht op rondom werk en verlof? • Welke steun helpt écht in de dagelijkse praktijk van rouwen?

Een community die zowel herkenning als praktische informatie biedt. Samen met prachtige vrouwen

Tijdens dit proces kwam ik in contact met Melissa van Melissa Coaching en Pleuni van goglowmama. Twee vrouwen die, net als ik, verlies hebben meegemaakt en daar iets bijzonders uit voortbrachten. Hoewel we elkaar in het begin nog helemaal niet goed kenden, herkenden we elkaar meteen in ons verdriet en onze kracht.

Het voelde alsof het zo moest zijn. Ik wist dat ik dit samen met hen wilde doen. En dat doen we nu. Ik vind het een eer om met zulke prachtige vrouwen samen te werken. Vrouwen die uit hun eigen verlies zoveel moois hebben laten groeien.

Een blik vooruit

De community die we bouwen, moet een plek zijn waar vrouwen samenkomen en zich gedragen voelen. Waar, naast praktische tips en tools, vooral verbinding en samen-zijn overheersen. Een plek waar je thuiskomt, waar je gezien wordt, en waar je verdriet er mag zijn.

Maar ook een plek die je vooruit helpt. Waarin we laten zien dat verlies niet het einde van de wereld hoeft te zijn, maar dat er ook kracht, verbondenheid en zelfs iets moois uit kan groeien.

Hoewel ik alles zou geven om mijn verlies ongedaan te maken, ben ik dankbaar dat ik hier nu sta en dit mag doen.

oktober 21, 2025
Fysiek & mentaal herstel na zwangerschapsverlies

@Pleuni de Zeeuw

Herstellen na zwangerschapsverlies – zorg voor mind & body

Je lichaam weet dat je moeder bent geworden

Lieve mama’s. Ja, je bent weer moeder geworden. Voor de 1 logica, de ander beseft dat misschien (nog) niet. Na een miskraam, stil-geboorte, buitenbaarmoederlijke zwangerschap of een andere vorm van zwangerschapsverlies, ligt de volle focus vaak op rouw en het afscheid. Maar wat toch vergeten wordt, is dat jouw lichaam zwanger was, jouw verwachtingen en gedachtes ergens anders zijn, jij een een bevalling hebt doorgemaakt..

Je hormonen veranderen, je lichaam heeft hard gewerkt en dat stopt niet van de ene op de andere dag (helaas). Lieve mama, je bent moeder geworden, ook als je kindje er niet meer is. En dat vraagt om specifieke zorg, ruimte, de juiste aandacht en herstel. Vergeet niet dat je ook trots mag zijn. Een emotie die ikzelf alleen maar voelde op het moment dat Naléa stil-geboren werd. Onverwacht, maar achteraf ook zo mooi.

Fysiek herstel na verlies

Na een zwangerschap en bevalling heeft je lichaam altijd ruime tijd nodig om te herstellen. Je baarmoeder moet krimpen, je hormonen schommelen alle kanten op, je bekken zijn week en je borsten maken melk aan, wat na verlies, zowel fysiek als emotioneel, verwarrend en pijnlijk is. Trust me, I feel you. Rust, warmte en lotgenoten contact (daar waar jij je goed bij voelt) zijn in deze periode geen luxe, maar noodzaak. Zorg er dus voor dat je de ruimte en tijd neemt om rust aan je lichaam te geven. Het lijkt makkelijk, doorgaan op werk, doorgaan in de sportschool voor de best mogelijke afleiding, maar je lichaam gaat hierop reageren.

Het is oke om je tijd te pakken, het wordt zelfs aangeraden door het UWV om je volledige zwangerschapsverlof te gebruiken. Is dat voor de 24 weken zwangerschap, dan maak je gebruik van de ziektwet. Was je langer dan 24 weken zwanger, dan heb je recht op je volledige zwangerschapsverlof.

Mentaal herstel en rouw

Naast het impactvolle lichamelijke herstel, hebben we ook nog het mentaal stuk, die minstens zo intens kan zijn. Voor mij persoonlijk was en is het mentale stukje nog steeds de uitdaging. Want hoe zet je verlies om in kracht, positiviteit en ga je weer door?
De leegte, de stilte, de verwarring: rouw heeft geen vaste vorm, tijdlijn of boekje hoe je ermee moet of kan dealen.

Er is geen goed of fout in welke manier je rouwt.

De kans dat twee mensen dezelfde behoefte hebben in hun rouw is nihil. Als je gaat zitten wachten op dat moment verlies je kostbare tijd en kostbare momenten.

Onderzoek* laat zien dat vrouwen na het verlies van een kind of zwangerschapsverlies vaak meer en langduriger rouwklachten rapporteren dan mannen. Er is een grotere kans op relatiebreuk na verlies. De kans op uit elkaar gaan stijgt na zwangerschapsverlies en nóg meer na stil-geboorte. Dat betekent niet onvermijdelijk, maar wel extra kwetsbaar. Zo vonden studies dat moeders significant hoger scoren op gevoelens als wanhoop, schuld, boosheid en fysieke symptomen vergeleken met vaders. Bij mannen komt rouw vaak in meer ‘instrumentele’ of ‘vermijdende’ vormen: minder praten over emoties, minder huilen, minder actief delen van verdriet.

Deze verschillen kunnen spanning geven in een relatie. Bijvoorbeeld: de partner die meer praat en verwerkt, voelt zich soms alleen staan of onbegrepen; de ander voelt misschien druk om te steunen terwijl hij/zij zelf worstelt met hoe je om moet gaan met verdriet. Dit kan leiden tot miscommunicatie, afstandelijkheid of het gevoel niet gezien te worden, precies op het moment dat nabijheid het hardst nodig is. Het is daarom heel makkelijk om elkaar te verliezen. Belangrijk is te weten dat

Soms is het fijn om met iemand te praten die begrijpt wat je doormaakt. Bij goglowmama is er ruimte voor dat gesprek. Een luisterend oor, van iemand die zelf weet hoe rauw deze periode kan voelen.

Herstel in jouw tempo

Er bestaat geen manual hoe te herstellen na zwangerschapsverlies. Het is een proces van kleine stappen: fysiek, mentaal en emotioneel, die je niet alleen hoeft te zetten. Vraag om hulp! Dit kunnen lotgenoten zijn, dierbaren om je heen of professionals.

Je mag tijd nemen om te herstellen, voelen & de juiste zorg te ontvangen.

-> Plan een vrijblijvend gesprek – met iemand die luistert, begrijpt en er zonder oordeel voor je is.

-> Mama-reintegratie-traject – een reeks aan pré- en postpartum behandelingen, specialistische zorg & aandacht (bij bv zwangerschapsverlies of trauma)

-> Postpartum behandelingen aan huis – voor ontspanning, herstel en verbinding met je lichaam.

oktober 21, 2025